Achter mij is het drukke centrum, maar ik merk er niets van. Ik ga volledig op in het spel van de golven. Keer op keer breekt er een nieuwe golf met een klap op het grijze kiezelstrand. De lucht is helderblauw en de zon schijnt volop. Met een trui aan is het precies warm genoeg.
Ik heb geen idee hoe lang ik hier al zit. Het maakt me ook niet uit, want sinds tijden kom ik weer tot rust. De kalmte van het strand van Napier is heerlijk. Het drukke reisschema en de vele indrukken deden me de das om. Meer dan een week heb ik me behoorlijk ziek gevoeld.
Zolangzamerhand heb ik zoveel gezien en gedaan, dat het ook wel weer goed voelt om straks naar huis te gaan. Ik heb nog een gave terugweg in de planning staan via L.A., New York en Washington D.C. Maar voor het zover is, eerst even een terugblik op de laatste weken in Nieuw Zeeland.

Catlins Coaster
Mijn hoofd bonst en ik ben verschrikkelijk misselijk. Ik kijk in de spiegel en zie lijkbleek. Het is kwart over 7 's ochtends en besluit toch de voor mij geboekte intercity bus naar Gore te pakken. Eenmaal aangekomen in Gore zie ik het busje van de Catlins Coaster al staan. De tourguide en chauffeur Brian begroet me vriendelijk. Als ik de lege bus in stap, blijkt al gauw dat ik de enige passagier voor de tour ben die dag. Een beetje ongemakkelijk ga ik zitten en begint tour langs de zuidkust van het Zuidereiland met als eindpunt Dunedin. Met een enorme wind en ca. 3 graden Celsius doen we verschillende wandelingen, bezoeken we het zuidelijkste puntje van Nieuw Zeeland en spot ik een zeeleeuw en geelogende pinguins. De prachtige natuur pakt me helemaal in en ondanks het weer en mijn hoofdpijn ben ik helemaal enthousiast.

Regen, regen en ohja... regen
Ik ben als Nederlander wat regen gewend. Wat ik echter nooit heb beseft, is dat ons regenwaterafvoersysteem (mooi Scrabble woord!) echt prima geregeld is. NZ kan hier nog wat van leren...
Ik zit in de bus van Dunedin naar Lake Tekapo en het enige wat ik zie is water. Wat weides hadden moeten zijn, lijken wel grote meren. De riviertjes zijn grote kolkende massa's geworden. En het ‘leukste' van allemaal: de wegen en bruggen zijn overstroomd. Erg ver komen we dus ook niet. Na nog geen 2 uur rijden draait chauffeur Greg de bus om en gaan we terug naar Dunedin. Chagrijnig vul ik mijn dag met films kijken. Ik besef dat er veel water om me heen is, maar het prachtige water van het meer ‘Lake Tekapo' niet zal zien. De volgende dag zijn de wegen weer open, maar moeten we gelijk door naar Christchurch. Al dagen ben ik ziek en dat in combinatie met het weer, werkt niet mee voor mijn mood. Voor het eerst ben ik het reizen goed zat.

Kaikoura
De zon schijnt, een nieuwe dag en dus een nieuw begin! Helaas is de wind nog niet gaan liggen en geeft de ‘Whale Watch Kaikoura' een sterke zeeziekheidswaarschuwing af. Ik neem maar een reistablet en stap de boot op. Nog geen tien minuten later ben ik het varen goed zat! Gelukkig spot een crewmember al gauw een walvis. We verleggen onze koers en als de boot snelheid mindert, sprint ik naar buiten. Met mijn camera paraat, spot ik het enorme beest. Ik zoom in en voor ik het weet, duikt de grote ‘Spermwhale' de diepte in. Met de geweldig grote staart zwaait hij nog even en verwijnt dan onder het wateroppervlak. En dan te bedenken dat ik nog maar 10% van het gevaarte heb gezien...
(Naast nog een ‘Spermwhale' heb ik ook het geluk gehad een ‘Bluewhale'- incl. staart! - te bewonderen. Dit is het grootste levende wezen ooit ter wereld en erg uniek om te spotten.)

Ladies time!
Na Kaikoura neem ik de bus en ferry terug naar het Noordereiland. Nog steeds voel ik me niet helemaal fit en besluit mezelf eens in de watten te leggen. Ik boek een kamer met minder bedden en slaap goed uit. Ik ga shoppen, bezoek de film ‘Sex and the city 2' samen met nog twee vrouwelijke reisgenoten, ik eet popcorn, jellybeans en M&M's en drink cocktails tijdens de ‘Ladies night' in de bar naast het hostel.

Stoom en rotte eieren
Een warme witte stoom krioelt om me heen. Ik houd mijn adem is, maar het duurt te lang. Ik snak naar lucht en neem een hap stoom. De geur is verschrikkelijk en meteen heb ik spijt. Ik loop snel door en voel de naar rotte eieren ruikende hitte overgaan in een frissere koele lucht. Ik kan weer ademen en bewonder de prachtige vulcanische geisers. Van bubbelende modder tot fluoriserend groen water. Het ‘Wai-o-Tapu thermal wonderland' is zeker in alle geuren en kleuren een wonderlijk natuurgebied.

Na een overnachting is het strandvakantie stadje Mount Manganui ben ik nu weer in Auckland. Samen met Natalia (Duits) vul ik mijn laatste dagen in NZ met o.a. winkelen en de 3D film Avatar. Ik reorganiseer mijn tas, print alle benodigde tickets en bereid me voor op een gave terugreis naar Nederland.

L.A., New York, Washington D.C. en Nederland... here I come!